love ko (din naman) 'to

16 oct 2010

dear jollibee,

this is my first twister fries-monster coke float combo for the year.
dont worry, im still not a fan, nakiki-trend lang ako! wag tampo, lol =)

faithfully,
chie

Catching my Flight to Atlanta

10.23.2010. What am I babbling about? Nope-- it’s not Atlanta as in Atlanta but, Atlanta (Center) as in the one in Annapolis (St.), the building just at the backdoor of Greenhills Shopping Center. I have been pre-setting this visit to this one great radio booth this weekend but nature seems to be working against plan, with a promise of one raging Katring anytime soon that night. Nonetheless, with that innate randomness in me, I chose to move on with the flight amidst the pouring rain and thank God I did!

[ps: Almighty, thanks also for intervening by putting the rain showers to a halt=)]

Cutting short the pity on me, I finally had the chance to meet and greet some DJs and in-house people of iFM Manila 93.9 (RMN). The experience was really a blast, not to mention the opportunity for me to sit on the DJs chair plus try the headset myself like whoah (hehe). Hands-up to Kuya Jobert for being ever accommodating (none that I expect to be treated that well). Thanks to DJ Yumi (sigarilyas at mani), Sir Jay (bossing Jobert's 10pm partner), Sir Byron (Rex K., Kamote Club) and to the other people there whom I get to chit-chat with off-air.

So to my new fave guys in iFM: cheers, luck lots and God bless you all talented people sharing your wit and humor to the Filipino radio listeners. Mabuhay ang Radyong Pilipino!

Hope to visit you the soonest!

*Sa likod ng magagandang mga boses ay ang mga mabubuting taong naghahangad na magpaligaya ng kapwa Pinoy. Hindi matatawaran ang kontribusyon niyo sa Pinoy Entertainment. Naniniwala akong ang good vibes ay pwede lang ding magmula sa mga taong may natural na taglay na good vibes!

*Sa iFM, siguradong enjoy ka! (btw,they’re on live streaming too so check ‘ em out)

yellow idiosynCRAZY

love it sunshiny!

buhay bacteria

I have always been amazed by the dynamics of a bacterium's life .
Small in size as they are yet their organization in structure is really outstanding,
their diversity of color and shapes, their simplicity, their complexity.

Their life cycle is summarized into:

1- Lag Phase wherein they do not grow yet but they produce certain substances like proteins that they will be needing to supply during this adjustment stage;

2- Log Phase wherein they multiply exponentially and can generate double their population over time through binary fission;

3- Stationary Phase wherein there is now a decline in bacterial growth due to accumulation of waste and inavailability of space;

4- Death Phase wherein the bacteria eventually can not reproduce and therefore reach their death.

*****life is simple. life is complex.*****
we all have phases and will eventually reach
our death. it is for us to enjoy life's colors,
its vibrancy. be efficient like a bacterium and beware
in choosing our cause, for we can
either be a gift or a curse.
it's our call.










*credit to the photos' owners
*references:
eHow.com http://www.ehow.com/about_5380594_bacteria-life-cycle.html#ixzz12SCOab27
http://www.lanesville.k12.in.us/lcsyellowpages/tickit/carl/bacteria.html

Si Tindeng Hilot

Matilde dela Cruz Pasco o mas kilala sa mga taga-Muntinlupa bilang Tindeng Hilot, ang pangalan ng aking lola. Isa sa mga sikat na matatanda, masasabi ko, nuong siya ay nabubuhay pa. Naging kabiyak ng Tandang Ponseng na namuhay sa pamamaklad sa lawa ng Laguna.
Laki ako at mga kapatid ko, sampu ng aking mga pinsan, sa pangangalaga ng Nanay. Ito ang panahon kung kailan ang aming mga magulang ay parehong kumakayod upang maitaguyod ang pamilya, kaya’t sa maghapon, matapos ang iskwela ay sa kanilang bahay, katabi ng sa amin, ako (kami) tumitigil. Wala ni isa sa aming magpipinsan ang hindi lumaki sa haplos ng kanyang pag-aalaga.
Saksi ako sa kung gaano karaming tao ang kumakatok sa kanilang silong sa maghapon, sa araw-araw na ginawa ng Diyos, upang magpahilot -- nanay o tatay man, tangan ang kanilang mga anak na nilalagnat o napilayan dahil sa kakulitan. Madalas ay nagigising pa ang Nanay mula sa pagkakaidlip sa siyesta upang tumugon sa mga bisita. Pero hindi ko siya naringgan ng reklamo, kahit kailan. Mas nagagalit pa nga ang Tatay minsan kapag naaabala ang tulog ng Nanay.
Saulo ko na ang mga gawa ng Nanay kapag may nagpapahilot. Papatalikurin muna ang bata (o matanda), itataas ng bahagya ang tisert, hahagurin ang likod nang panadalian at sasabihin na, ‘Naku, may pilay nga ang batang (matandang) ire’. Sa kanyang tagiliran ay kakapain niya ang lata kung saan nakalagay ang kanyang langis. Dadampi ang kanyang nuo’y kulubot ng mga daliri sa naglalawang langis. Ipapahid sa likuran at ito’y ipopostura. Bibilang ng isa, dalawa at sabay sa pagbigkas sa ikatlong bilang ay maririnig ko na lagutok ng mga buto-buto. Mas madalas matapos nito ay aalingawngaw na sa buong kabahayan ang iyak ng batang napilayan. Tiyak ko, musika para kay Nanay ang mga iyak na ganito ‘pagkat matapos ang lahat, mas tiyak kaysa sa hindi na gagaling na ang munting bubuwit.
Duktor? Hindi ah. Hindi duktor ang Nanay. Ilang ulit niya itong nililinaw sa mga pasyente. Ineendorso pa nga niya ang mga manggagamot sa medisina sa mga kasong hindi naman talaga sakop ng kanyang kakayahan. Naalala ko pa nga ng minsan ay may traysikel drayber na nakasagasa ng isang bata. Bali ang laylay na kanang kamay ng kawawang paslit. Pinipilit ang Nanay na gamutin, ngunit hindi naman talaga gumagamot ang Nanay ng baling buto kaya ipinadiretso na lamang ito sa malapit na hospital. Mahusay ang relasyon ng Nanay sa mga duktor sa bayan, minsan ay nabibisita pa nga siya ng mga ito. Nakakatawa nga lang minsan dahil may iba pang dumadayo sa bahay dahil akala nila ay faith healer ang Nanay na gumagamot ng kanser o ng kung anupamang malubhang sakit.
Artista? Oo naman, madami na kayang artista na dumalaw kay Nanay, pati pa nga daw si Phillip Salvador [ naikwento lang naman sa akin =)) ]. Sayang at wala man lang akong nakita, malamang ako ay nasa iskwela nuon o masyado pa akong musmos para maalala, sabagay mas malamang hindi na rin naman sila sikat ngayon. Naisulat na din sa diyaryo ang kwento ni Nanay. Nakalagay iyon sa photo album, tinatago daw niya. Ang kaso ‘di ko na makita ang kopya nito, sana ay may nakapagtabi pa ng sipi nito.
Suki? Naku, napakaraming suki ng Nanay. Tiyak iyon para sa mga batang talaga naman ay kay lilikot kaya maya’t maya ay napipilayan, masakit ang katawan o ulo. Isa rin ako sa suki ng Nanay, aminado ako. Hindi naman talaga ako malikot, siguro ay bahagi ng kamusmusan ito. Malakas ang pulso ng Nanay, ramdam ko ‘yon kapag haplos niya ang likod ko. Matapos ang katakot-takot na sermon sa akin ay hihilutin naman niya, at ilang saglit lang ako ay magiginhawahan na. Maninikit lamang ng ilang araw ang likuran ko dahil sa langis ng niyog na ipinahid niya. Bawal maligo, ‘yan ang number one rule, kung ayaw mong mabinat o mamaga ang pilay.
Madyik? Tila! Tila magician talaga siya. Isipin mo, pupulsuhan ka lamang niya, alam na niya kung ang lagnat ay dahil sa pilay o hindi. Sa tanda niyang iyon ay napakalakas pa niya upang mabatak ang likod ng isang malaking bata o ng isang matanda. Kung bibilangin ko siguro ang salitang salamat na binigay sa kanya, sigurado na mauubusan na ko ng hininga kakabilang. Kaya kapag may okasyon sa pamilya, tiyak ‘yan babaha ng pagkain at regalo at kung anu-ano pa padala ng mga suki ni Nanay.
Sino bang batang taga-Munti o laking Aplaya, o kahit na sa karatig-bayan ang hindi laki sa haplos ng Nanay? Sigurado ako, kung ‘di mo naabutan ang Nanay, itanong mo sa nanay o tatay o lola o kapitbahay mo, tiyak marami silang kwento sa iyo. Sa iskul nga, sikat ako kasi lola ko si Nanay. Kapag sumasakay ako sa traysikel, alam na ng drayber kung saan ako ihahatid pauwi, minsan libre pa dahil suki daw sila ng Nanay. Sa palengke, tiyak yan may discount o kaya ay dagdag dahil apo yata ako ng Tindeng Hilot (sigurado ako ang mga pinsan ko ay nakatanggap din ng ganitong pribilehiyo, di ba??).
Kung titingnan, matanda na talaga ang karakas ng Nanay. Pero hindi mo mababakas ang pagod sa kanyang mukha, napakaaliwas na tila isa sa dahilan kung bakit ako gumagaling nuon. Psychological ang kaso ko o baka may kaunting bias. Kung anuman ang biyayang pinagkaluob sa kanya ng langit ay marapat naman niyang naipamahagi iyon upang makatulong sa mga tao sa aming paligid. Sa napag-aralan ko sa Genetics, may mga skills na namamana. Wish ko lang dahil ang kakayahan ng Nanay ay isang biyaya na hanggang ngayon ay hiwaga pa din na ewan ko kung kayang ipaliwanag ng siyensya. Malay mo naman lumabas sa susunod na generation ng aming pamilya.
Some good things just never last, ika nga. Nanghina ang Nanay at ang mga kaibigang Duktor Babaran ang tumingin sa kanya. Ayokong magbantay sa hospital nuon, sabi ko may pasok ako sa iskul at panahon ng eksam dahil magbabakasyon na. Sabi ko lang iyon. Pumanaw ang Nanay sa katandaan magpapasko taong 1997. Nakabibigla. Nakalulungkot—pinakamalungkot na Pasko at pagpapalit-taon sa pamilya Pasco . Ironic, ano?. Makalipas ang isang taon at isang buwan ay namaalam naman ang Tatay—parang mga lovebirds lang.
Biglang tumahimik sa matandang bahay. Wala ng pasyente o mga suki o mga sanggol o batang umiiyak. Hindi na din ako nauutusang bumili ng mga bote ng langis sa simbahan ng Sto. Nino. Wala na din ang hardin niya. Wala ng Sustagen sa almusal. Wala ng ekstrang baon. Wala na ang Nanay. Wala na. Ganoon talaga ang buhay. Ayos lang dahil paminsan-minsan, may discount pa din ako sa palengke. Pero ‘di na ko nalilibre sa traysikel. At ang amoy ng langis ng niyog, ‘di ko na yata makakalimutan.

PROUD TO BE A BATIBOT KID (chie nales 070410)

Sino ba sa mga hindi nalalayo ang edad sa akin ang hindi lumaki sa mga kwento ng Batibot? Para sa mga mas batang henerasyon na nawiwili ngayon kina Dora o Barney o Spongebob, ang Batibot (salin sa Filipino: maliit ngunit malakas at matibay) ay isang pambatang palabas na sumikat sa kalagitnaan ng dekada ’80 hanggang dekada ’90. Ang Batibot ay nagsimula noong 1984 sa pangalang Sesame!, na marahil ay hinango sa nuon din ay sikat na palabas na Sesame Street. Ang pangunahing layunin ng palabas ay upang makapaghandog ng isang programang pantelebisyon upang una, matugunan ang edukasyon ng mga mag-aaral sa pre-school at ikalawa, makatulong sa paglinang ng mga bata sa kanilang kultura, pagmamahal sa bayan at kabutihang asal.
Sina Kiko Matsing at Pong Pagong na nga marahil ang maituturing na pinakasikat sa mga naging tauhan sa palabas. Bukod sa pagkakaroon ng mga mascots na ito kasama ang lipon ng mga iba pa tulad nila Manang Bola, Sitsiritsit, Alibangbang, Ning-ning, Ging-ging at Kapitan Basa, naroon din ang mga totoong tao na gumanap sa papel nina Kuya Bodjie, Ate Siena, Kuya Ching, Ate Isay at iba pa.
Masasabi ko na naging malapit sa puso ng kabataang Pinoy ang palabas na ito dahil sa pagkakaroon nito ng entertainment value. Bukod sa tila magasin na format nito, naging mabisa din ang paggamit ng mga kantahan, sayawan, maiikling kwentong gumamit ng mga makukulay na muffets at iba pa – isang istilo ng pagtuturo at paghahatid ng aral sa nakatutuwa, nakaaaliw at kakaibang paraan. Ang palabas na ito ay tumulong sa paghubog ng pagiging malikhain ng bawat isip ng batang Pilipino gamit ang nuon ay nagpapakilala pa lang na istilong education entertainment o edu-tainment.
Ngunit gaya ng alinmang bagay, kahit na gaano pa man kadalisay ang layunin ng mga tao sa likod ng palabas na ito, hindi pa din naiwasan na humarap ito sa mga pagsubok. Isa na dito ay ang licensing issues sa mga karakter nila Pong Pagong at Kiko Matsing kayat kinailangang alisin sila taong 1996. Hindi din nakatikim ng tulong pinansyal mula sa gobyerno ang palabas kahit naging napakahirap ng tustusan ang produksyon. Makailang ulit na nawala sa ere at nagpalipat-lipat ng istasyon ang programa, na-reformat, nabihisan ng bagong pangalan, nagpalit ng opisyal na musika at napakarami pang ibang pagsubok upang maisalba ang Batibot.
Naging malaking hamon din ang hindi pagkagat ng mga advertisers upang mai-sponsor ito dala na rin marahil ng krisis pang-ekonomiya, idagdag pa ang pagpasok ng mga banyagang palatuntunan mula sa Disney, Nickolodeon at iba pa. Nakalulungkot ngunit taong 1996 nga ay tuluyan nang humina hanggang nagtapos at namaalam na ito sa ere noong 2000 (GMA). Sinubok man ang adhikain ay tiyak akong nakatatak na ang palabas na ito sa puso ng bawat isa sa atin.
‘..Kung ang ulan ay puro ispageti, oh kay sarap ng ulan..’, sabi ng isang linya mula sa isang awit na naaalala ko sa Batibot. Bilang isang bata, kung ang ulan nga naman ay puro ispageti, hindi ba’t napakasarap na lamang lumabas at maligo sa ulan. Napakaliwanag ng mga aral dito, napakasayang tumuklas at matuto, maging masaya at maging bata, muli at paulit-ulit.
Kung si Rizal ang national hero sa Pilipinas baka pwede na ding ituring na national children’s show ang Batibot- isang palabas na minsang nagpinta ng ngiti sa mga labi natin, nagtuturo, lumilinang, at nagmamahal- mga dahilan upang muli ay ipagpasalamat ko na, ‘buti na lang sa Pilipinas ako nakatira’. Siya nga pala, may balita na muling susubok na maiere ito sa channel 5. Kahit makailang bihis ka pa, sigurado aabangan kita, ako ngayon bilang hindi na bata ngunit isang kid-at-heart. Paaaaaaalam! Hanggang sa muli.

REFERENCES:
http://web.archive.org/web/20071013073747/
http://www.philonline.com.ph/~pctvf/prospect.html
http://en.wikipedia.org/wiki/Batibot#References

haikus

SUPERNOVA

you're lightyears away
standing against the blank sky,
caught in parallax.

MAGIC

a blink of an eye
splitting subtle illusions,
like divination.

LAGUNA BAY
and the fishes teem
as they swim in nonchalance,
I came from a trance.